Ile płyt GK mieści się na palecie? Sprawdź konkretne liczby

Wilgoć w łazience potrafi w ciągu dwóch sezonów zniszczyć zwykłą płytę gipsowo-kartonową: krawędzie pęcznieją, pojawiają się wybrzuszenia, a fuga przy wannie zaczyna odchodzić od podłoża. Na jednej palecie mieści się dokładnie 64 sztuki płyt g-k wodoodpornych o wymiarze 1200x2600x12,5 mm, co daje powierzchnię roboczą blisko 200 m², ale już przy typowej łazience 6 m² z zabudową ścian potrzebujesz ich zaledwie siedmiu. Poniżej znajdziesz wszystko, co trzeba wiedzieć o impregnacji H2, krawędzi PRO, realnym zużyciu materiału i kosztach, żebyś nie przepłacił ani nie wrócił do marketu po brakującą sztukę.

• Wymiary i waga płyty gk na palecie
• Specyfikacja techniczna płyty H2 według normy PN-EN 520
• Zastosowanie płyty H2 w pomieszczeniach mokrych
• Technologia krawędzi PRO realne oszczędności czasu i materiału
• Ile płyt gk na m² ściany łazienki
• Oblicz zapas płyt gk do swojego projektu
• Montaż krok po kroku ściany działowej z płyty H2
• Porównanie płyty H2 z innymi rozwiązaniami suchej zabudowy
• Najczęściej zadawane pytania inwestorów
• Gdzie kupić i jak zamawiać

Wymiary i waga płyty gk na palecie

Standardowa paleta płyt g-k wodoodpornych 1200x2600x12,5 mm zawiera 64 arkusze ułożone poziomo na drewnianym podeście, o łącznej masie sięgającej 1450-1520 kg. Pojedynczy arkusz waży 22,7 kg w stanie suchym, co wynika z gęstości rdzenia gipsowego 9,5 kg/m² i masy obu warstw kartonu. Taka waga rodzi konkretne konsekwencje logistyczne: wózek widłowy staje się obowiązkowy, a ręczne przenoszenie na piętro bez windy powyżej drugiego kondygnacji mija się z celem.

Na palecie 64 sztuki dają efektywną powierzchnię użytkową 199,68 m², ale po uwzględnieniu strat przy cięciu (zwykle 8-12%) realnie pokryjesz około 175-183 m² ścian i sufitów. To ważna liczba, bo pozwala od razu odrzucić oferty typu „jedna paleta na małe mieszkanie" taki zapas starczy spokojnie na całe mieszkanie 60-metrowe z łazienką włącznie.

Wymiar 1200x2600 mm oznacza pokrycie ściany wysokiej na 2,6 m bez łączenia poziomego, co ma znaczenie w strefach mokrych. Każde poziome spoinowanie w łazience to potencjalny mostek kapilarny, przez który para wodna wędruje w głąb rdzenia. Dlatego właśnie format 2600 cm sprawdza się lepiej niż popularny 2000 mm właśnie w pomieszczeniach narażonych na wilgoć.

Warto też rozróżnić wagę brutto i netto palety: brutto uwzględnia drewniany stelaż i folię ochronną (zwykle 30-40 kg), samo 64 sztuki płyt g-k daje więc około 1450 kg. Przy rozładunku na placu budowy bezpośrednio na ścianę mokrą (po tynkowaniu) trzeba odczekać minimum 14 dni, inaczej wilgoć z tynku wniknie w spodnią warstwę jeszcze przed montażem.

Specyfikacja techniczna płyty H2 według normy PN-EN 520

Oznaczenie H2 to nie chwyt marketingowy, lecz klasa odporności na wilgoć zdefiniowana w normie PN-EN 520:2009. Płyta tej klasy pochłania maksymalnie 10% wody w stosunku do masy własnej po dwóch godzinach zanurzenia, podczas gdy zwykła płyta GKB chłonie 25-30%. Różnica wynika z impregnacji silikonowej w masie gipsowej hydrofobowe cząsteczki tworzą warstwę blokującą migrację wody w kapilarach rdzenia.

Krawędź PRO to drugie, obok impregnacji, wyróżnienie techniczne. Spłaszczenie pod kątem 1,5 mm na szerokości 50 mm pozwala uzyskać zbrojoną spoinę o grubości zaledwie 1 mm zamiast klasycznych 3 mm. Mniejsza warstwa masy szpachlowej oznacza szybsze schnięcie, mniejsze skurcze i praktycznie zerowe ryzyko pęknięć wzdłuż łączeń. W łazience, gdzie spoiny pracują na skutek wahań temperatury od 12°C nocą do 45°C po gorącej kąpieli, ta cecha ma realne znaczenie.

Reakcja na ogień A2-s1, d0 to klasa materiału niepalnego z ograniczonym wydzielaniem dymu (s1) i brakiem płonących kropli (d0). W praktyce rdzeń gipsowy zawiera około 20% wody krystalicznej chemicznie związanej, która pod wpływem temperatury powyżej 120°C uwalnia się jako para, pochłaniając przy tym 1,3 MJ na każdy kilogram masy. To ten sam mechanizm ochronny, który sprawia, że ściana g-k opóźnia rozprzestrzenianie pożaru o 30-60 minut.

Wytrzymałość na zginanie 550 N (wzdłużna) i 210 N (poprzeczna) wynika z konstrukcji warstwowej: karton rozciąga się przy zginaniu, rdzeń gipsowy ściska. Wartości te odpowiadają klasie A wg PN-EN 520 i pozwalają na rozstaw profili CW co 60 cm przy standardowej zabudowie ścianki działowej. Przy zwiększeniu rozstawu do 40 cm ściana uzyskuje klasę odporności ogniowej EI 30 bez dodatkowej izolacji.

Współczynnik oporu dyfuzyjnego μ = 10 oznacza, że płyta H2 przepuszcza 10 razy mniej pary wodnej niż warstwa powietrza tej samej grubości. W łazience z wentylacją mechaniczną 50 m³/h to wystarczająca bariera, by para nie wnikała w ocieplenie ściany zewnętrznej. Brak tej bariery, czyli zastosowanie zwykłej płyty GKB, prowadzi do kondensacji między płytą a murem i rozwoju grzybni w ciągu 18-24 miesięcy.

Zastosowanie płyty H2 w pomieszczeniach mokrych

Klasa H2 jest projektowana do pomieszczeń o wilgotności względnej do 70% w sposób ciągły i do 85% przez maksymalnie 10 godzin na dobę. Te parametry pokrywają zapotrzebowanie łazienek, kuchni, toalet, pralni, suszarni, piwnic z wentylacją i garaży ogrzewanych. Sypialnie i salony, nawet położone przy łazience, nie kwalifikują się do montażu płyty wodoodpornej ekonomiczniej pozostać przy zwykłej GKB.

Sprawdza się w czterech podstawowych wariantach zabudowy. Po pierwsze, jako ściana działowa na profilach CW 50 lub CW 75 z wełną mineralną 50 mm w środku. Po drugie, jako okładzina ściany murowanej mocowana na klej gipsowy lub na stelażu. Po trzecie, jako sufit podwieszany na profilach CD 60 z wieszakami ES. Po czwarte, jako suchy tynk przyklejony bezpośrednio do muru najszybsze wyrównanie ściany pod glazurę.

Płyty H2 nie wolno montować wewnątrz kabiny prysznowej bez wcześniejszego wykonania hydroizolacji podpłytowej z folii w płynie lub maty uszczelniającej. Rdzeń gipsowy, nawet impregnowany, pod ciągłym strumieniem ciepłej wody (90% wilgotności, 38°C) degraduje po 4-6 latach. W strefach mokrych bezpośrednio narażonych na zachlapanie, od brodzika do sufitu, inwestor powinien traktować impregnację płyty jako zabezpieczenie wtórne, a folię w płynie jako zabezpieczenie główne.

W kuchni płyta H2 sprawdza się przede wszystkim jako okładzina ściany między blatem a szafkami wiszącymi. Para z gotującej się wody i tłuszcz osadzający się na ścianie nie uszkodzą rdzenia impregnowanego, ale wymagają wykończenia farbą lateksową zmywalną albo szkłem hartowanym jako panelem ochronnym. Bez wykończenia para szybko zacznie brudzić powierzchnię kartonu, nawet jeśli nie uszkodzi jego struktury.

Piwnice i garaże to często pomijany obszar zastosowań. W nieogrzewanej piwnicy temperatura oscyluje od 6°C zimą do 18°C latem, a wilgotność względna potrafi utrzymywać się na poziomie 75-80%. Zwykła płyta GKB w takich warunkach spleśnieje w ciągu roku, H2 wytrzymuje dekadę bez widocznych zmian. Dotyczy to szczególnie ścianek wydzielających kotłownię lub pralnię w obrębie piwnicy budynku.

Technologia krawędzi PRO realne oszczędności czasu i materiału

Krawędź PRO eliminuje najsłabszy element standardowej płyty, czyli grubą spoinę wymagającą trzech warstw masy. Płytsza spłaszczona krawędź tworzy zagłębienie, w którym taśma zbrojąca papierowa lub flizelinowa leży płasko, bez fałd i pęcherzy powietrza. Masa finiszowa rozprowadza się jednokrotnie, a po wyszlifowaniu (papierem P150, nie grubiejszym) uzyskuje się idealnie gładką płaszczyznę gotową pod malowanie.

Nadrukowana miarka na krawędzi eliminuje konieczność mierzenia i znakowania ołówkiem przy cięciu. Co 10 cm widoczna jest podziałka długości, a co 50 cm grubsza kreska ułatwia orientację bez odrywania wzroku od poziomicy. W praktyce montażowej oznacza to 15-20% szybszy montaż pojedynczego arkusza, bo wyeliminowane zostaje 12-15 odrębnych czynności pomiarowych i przenoszenia wymiarów.

Wkręty mocujące można wprowadzać już 10 mm od krawędzi, zamiast standardowych 15 mm. Mniejsza odległość oznacza lepsze przeniesienie siły na rdzeń i mniejsze ryzyko wykruszenia się kartonu przy głębszym wkręcie. Przy cięciu płyty na mniejsze kawałki margines materiału użytkowego rośnie o 4-5%, co przy jednej palecie przekłada się na dodatkowe 8-10 m² użytecznej powierzchni.

Efekt finansowy jednokrotnego szpachlowania da się policzyć precyzyjnie. Standardowa spoina trójwarstwowa wymaga 1,2 kg masy finiszowej na metr bieżący łączenia, krawędź PRO obniża tę wartość do 0,55 kg. Przy 60 m bieżących połączeń (typowa łazienka z zabudową dwustronną) oszczędzasz 39 kg masy, czyli około 8-12 worków po 5 kg. W przeliczeniu na PLN to 200-350 zł oszczędności na samej chemii.

Ile płyt gk na m² ściany łazienki

Standardowy arkusz 1200x2600 mm pokrywa dokładnie 3,12 m² powierzchni, więc matematyka jest prosta, ale wymaga uwzględnienia realiów. Przy ścianie łazienki 6 m² z sufitem 2,6 m wysokości zużyjesz minimum dwa arkusze (jeden pełny + jeden docięty), co daje 6,24 m² teoretyczne. Po doliczeniu 10% zapasu na cięcia i błędy potrzebujesz trzech arkuszy, a przy zabudowie z oknem lub wnęką czterech.

Przelicznik na metr kwadratowy waha się od 0,32 do 0,45 arkusza w zależności od kształtu pomieszczenia. Prostokątna łazienka 3x2 m bez wnęk to 0,33 arkusza/m² (3 arkusze na 9 m² ścian i sufitu). Łazienka z wnęką, oknem i kolankami przechodzi na 0,40 arkusza/m², bo docinki generują więcej odpadów niż w pomieszczeniu regularnym.

Przy większych powierzchniach, całym mieszkaniu 50 m² ścian do zabudowy, zużycie wynosi 17-22 arkusze, co mieści się w 1/3 palety. Pełna paleta 64 sztuk staje się ekonomiczna dopiero od projektów domów jednorodzinnych 120-180 m² ścian wewnętrznych do zabudowy suchej.

Oblicz zapas płyt gk do swojego projektu

Prawidłowa kalkulacja zaczyna się od pomiaru obwodu pomieszczeń, a nie pola powierzchni. Zmierz obwód każdej ściany do zabudowy, pomnóż przez wysokość, dodaj powierzchnię sufitów i odejmij okna oraz drzwi. Ten algorytm uwzględnia realną geometrię, czyli fakt, że ściana 4 m szerokości i 2,6 m wysokości wymaga dwóch arkuszy 1200 mm lub jednego z 60-centymetrową docinką, co zmienia logikę cięcia.

Zapas na cięcie dla prostych ścian to 7%, dla ścian z narożnikami wewnętrznymi 9%, z narożnikami zewnętrznymi i wnękami 11-13%. Każda wnęka pod baterię, każdy otwór rewizyjny, każda skrzynka elektryczna generują 8-15 cm straty materiału. W łazience pełnej instalacji hydraulicznej i elektrycznej realne straty sięgają 14%, co trzeba wkalkulować w zamówienie.

Sprawdzona metoda ustalania liczby palet opiera się na algorytmie trzech progów. Do 80 m² potrzebujesz pojedynczych arkuszy, od 80 do 180 m² zamawiasz mieszane partie po 20-30 sztuk, powyżej 180 m² zamawiasz całą paletę 64 sztuki, bo dostawca oferuje wtedy niższą cenę jednostkową. Przy jednej palecie oszczędność wynosi zwykle 8-15% w porównaniu z zakupem luzem.

Przy planowaniu zamówienia na cały dom najkorzystniej wypada jedna paleta płyt g-k wodoodpornych 1200x2600x12,5 mm (64 sztuki, ok. 200 m² brutto) plus komplet profili CW, UW, CD, UD, łączników ES, wieszaków oraz masy szpachlowej z taśmą zbrojącą. Taki zestaw pozwala prowadzić prace etapami bez ryzyka, że zabraknie połowy materiału w trakcie kluczowego etapu.

Checklist: Co kupić do zabudowy łazienki 10 m²

• Płyty g-k wodoodporne H2 1200x2600x12,5 mm: 10 szt.
• Profile CW 50: 20 sztuk po 3 m (60 mb)
• Profile UW 50: 8 sztuk po 3 m (24 mb)
• Wieszaki ES: 60 sztuk
• Wkręty TN 25 mm: 1000 sztuk (op. 1000)
• Wkręty „pchełki" 11 mm do profili: 500 sztuk
• Masa szpachlowa finiszowa 25 kg: 2 worki
• Taśma zbrojąca papierowa 50 mm: 4 rolki po 25 m
• Folia w płynie hydroizolacyjna: 12 kg (strefa prysznica + wokół wanny)
• Taśma uszczelniająca narożnikowa: 15 mb
• Narożnik aluminiowy perforowany: 8 sztuk po 2,5 m

Montaż krok po kroku ściany działowej z płyty H2

Rozstaw profili CW w profilu UW dolnym i górnym wyznacza rytm montażu, ale to nie on decyduje ostatecznie o sztywności ściany. Profile CW 50 w rozstawie co 60 cm przenoszą obciążenia tynku i glazury przy ścianie o wysokości do 3 m. Przy wyższych ścianach trzeba przejść na profil CW 75 lub wstawić dodatkowy poziomy profil UA wzmacniający.

Mocowanie blachowkrętami TN 25 mm co 25 cm zapewnia siłę wyrywającą 350 N na jeden wkręt w płycie o grubości 12,5 mm. Ta wielkość bierze się z długości gwintu w rdzeniu gipsowym i kąta wkręcania 90° do powierzchni. Przy głębszym wkręcie (do 30 mm) wzrasta ryzyko przebicia kartonu i osłabienia połączenia, więc 25 mm pozostaje optymalnym standardem.

Spoinowanie taśmą zbrojącą i masą finiszową wykonuje się dwuwarstwowo przy krawędzi PRO, nie trójwarstwowo jak przy krawędzi prostej. Pierwsza warstwa masy grubości 0,5 mm wciska taśmę w zagłębienie krawędzi, druga warstwa 0,4 mm wyrównuje płaszczyznę z resztą arkusza. Po wyszlifowaniu P150 łączenie znika optycznie pod farbą lateksową zmywalną.

Hydroizolacja stref mokrych folią w płynie nakładaną w dwóch warstwach to wymóg konieczny w kabinach prysznicowych, wnękach wokół wanien i w strefach do 30 cm od punktów czerpalnych. Pierwsza warstwa schnie 4-6 godzin, druga 12-24 godziny. Glazurę można kleić cementem elastycznym C2TE po pełnym wyschnięciu drugiej warstwy, czyli najwcześniej po 24 godzinach od nałożenia.

Wykończenie glazurą, farbą lateksową lub panelami PCV różni się wymaganiami wobec podłoża. Glazura wymaga idealnie równej płaszczyzny i suchego podłoża, farba toleruje drobne nierówności do 0,3 mm na metr, panele PCV montowane na stelażu mogą pracować na ścianie o tolerancji 1 mm/m. Każde z tych wykończeń wymaga innego kleju, inne czasy wiązania i innej pielęgnacji, ale wszystkie startują od tej samej bazy, czyli suchej, zagruntowanej masy finiszowej.

Najczęstsze błędy przy montażu płyt H2

Montaż płyt bezpośrednio w kabinie prysznica, bez hydroizolacji podpłytowej, to pierwszy i najczęstszy błąd. Nawet impregnowany rdzeń nie wytrzymuje bezpośredniego kontaktu z wodą dłużej niż 4-6 lat. Folia w płynie w strefie mokrej jest obowiązkowa niezależnie od tego, jak wodoodporna wydaje się sama płyta.

Drugi błąd to rezygnacja z wentylacji pomieszczenia w imię oszczędności. Płyta H2 jest wodoodporna, ale hydrofobowa warstwa działa synergicznie z wentylacją mechaniczną i grawitacyjną. Bez ruchu powietrza wilgoć osiada na ścianie, skroplona para przenika przez mikropory kartonu i degraduje strukturę gipsu. Łazienka z płytą H2 wymaga wentylatora 50-100 m³/h pracującego przynajmniej przez 20 minut po kąpieli.

Trzeci błąd to cięcie płyty nożem bez prowadzenia, bez liniału, „na oko". Nierówne krawędzie cięcia dają szczeliny przy łączeniu większe niż 3 mm, których nie da się wypełnić jednokrotnym szpachlowaniem. Konsekwencja: konieczność nałożenia dodatkowej warstwy masy, wydłużenie czasu prac i większe ryzyko pęknięć wzdłuż łączenia.

Czwarty błąd to montaż płyty zimowej w nieogrzewanym pomieszczeniu poniżej 5°C. Niska temperatura obniża plastyczność kartonu i zwiększa ryzyko mikropęknięć przy wkręcaniu. Płyty powinny leżakować 24 godziny w pomieszczeniu, w którym będą montowane, żeby przejąć temperaturę roboczą i wilgotność otoczenia.

Porównanie płyty H2 z innymi rozwiązaniami suchej zabudowy

Zwykła płyta GKB bez impregnacji ma identyczną wytrzymałość na zginanie (550 N wzdłużna, 210 N poprzeczna), reakcję na ogień A2-s1, d0 i współczynnik λ 0,25 W/(m·K), ale pochłania 25-30% wody przy dwugodzinnym zanurzeniu i ma współczynnik μ wynoszący zaledwie 4. W pomieszczeniu mokrym oznacza to szybkie pęcznienie krawędzi, zagrzybienie rdzenia i konieczność wymiany po 5-8 latach.

Płyta cementowa zbrojona zamiast g-k pochłania 2-4% wody, ma μ rzędu 30-50 i przewodność λ 0,40-0,60 W/(m·K). Jest znacznie cięższa (15-20 kg/m² wobec 9,5 kg/m² płyty g-k), trudniejsza w cięciu (wymaga szlifierki kątowej) i droższa o 40-60%. Jedyną przewagą jest twardość i wodoodporność w strefach ekstremalnie mokrych, na przykład w basenach, gdzie jej koszt się uzasadnia.

Dla typowej łazienki mieszkania czy domu jednorodzinnego płyta H2 z krawędzią PRO stanowi optymalny wybór cenowo-jakościowy. Płyta cementowa wchodzi w grę przy basenach, łaźniach, myjniach i pralniach przemysłowych, gdzie eksploatacja trwa 16-24 godziny na dobę w wilgotności powyżej 90%.

Kiedy NIE stosować płyty H2?

Na zewnątrz, nawet pod zadaszeniem, płyta H2 nie wytrzymuje cykli mróz-odwilż. Woda zamarzająca w mikrokrysztale gipsu tworzy ciśnienie wewnętrzne rozsadzające strukturę. Do elewacji wentylowanych stosuje się płyty cementowo-włóknowe, na przykład klasy A2 według EN 12467.

W pomieszczeniach z agresją chemiczną (garaże z benzyną, warsztaty, laboratoria) para rozpuszczalników organicznych degraduje zarówno karton, jak i impregnat silikonowy. Tam wchodzą w grę panele z żywicy melaminowej lub PVC z atestem na działanie oparów.

Na podłodze płyta g-k nawet o grubości 18 mm nie spełnia wymagań nośności posadzki pływającej podł suchego jastrychu. Gęstość rdzenia 0,85 g/cm³ daje wytrzymałość na ściskanie 5-8 MPa, niewystarczającą pod ciężkim wyposażeniem. Do podłóg stosuje się płyty cementowo-włóknowe 25 mm lub sklejkę suchoodporną.

Najczęściej zadawane pytania inwestorów

Czym różni się płyta H2 od H3?

Klasa H3 oznacza jeszcze niższą absorpcję wody (poniżej 6% po dwugodzinnym zanurzeniu) dzięki podwójnej impregnacji silikonowo-parafinowej. Stosuje się ją w basenach krytych, myjniach, łaźniach publicznych. W typowej łazience mieszkania H2 w zupełności wystarcza; H3 to nadmiarowy koszt dla standardowego użytkowania.

Czy płytę H2 można malować bezpośrednio?

Bez gruntowania nie. Gładka powierzchnia kartonu ma niską przyczepność dla farby lateksowej; pierwszą warstwę należy zagruntować preparatem głęboko penetrującym, a dopiero potem nakładać dwie warstwy farby. Przy farbach akrylowych i lateksowych grunt schnie 4 godziny, przy silikonowych do 12 godzin.

Jaki klej do glazury na płytę H2?

Cementowy elastyczny klasy C2TE wg PN-EN 12004, na przykład Sopro №1, Ceresit CM 17 lub PCI Flexmörtel. Zużycie 3-4 kg/m² przy zębach 10 mm. Klej dyspersyjny D2 też się nadaje do glazury do 30x30 cm, ale przy większych formatach przenosi zbyt małe siły ścinające. Gruntowanie płyty przed klejeniem preparatem Scm 12 zwiększa przyczepność o około 25%.

Ile kosztuje pełna paleta płyt H2?

Przy cenie jednostkowej 55-75 zł/m² jedna paleta 64 sztuki daje koszt od 11 000 do 15 000 zł netto. Różnice regionalne bywają znaczne, w hurcie materiałów na budowy wielorodzinne ceny spadają o 15-25%. Dostawa obejmuje zwykle wózek widłowy na plac budowy, ale wnoszenie na piętro bywa dodatkowo płatne 200-400 zł za kondygnację.

Przy mniejszych zamówieniach do 32 sztuk (50% palety) większość dystrybutorów oferuje tę samą cenę jednostkową co za pełną paletę. To kluczowa informacja dla inwestorów remontujących pojedyncze łazienki warto szukać dostawcy, który nie karze za mniejsze partie.

Gdzie kupić i jak zamawiać

Przy zamówieniu jednej palety 64 sztuki płyt g-k wodoodpornych 1200x2600x12,5 mm z dostawą na plac budowy, typowy termin realizacji waha się od 3 do 7 dni roboczych w zależności od regionu. Dostępność magazynowa u dystrybutorów w dużych aglomeracjach sięga 95%, ale w mniejszych miastach poniżej 50 000 mieszkańców warto sprawdzić stan 7-10 dni przed planowanym montażem.

Cena jednostkowa płyty H2 z krawędzią PRO na poziomie 55-75 zł/m² zawiera zwykle certyfikat CE, zgodność z PN-EN 520 i gwarancję producenta na 12 miesięcy od daty zakupu. Gwarancja obejmuje zachowanie parametrów technicznych (klasa odporności na wilgoć, wytrzymałość na zginanie, reakcja na ogień) w normalnych warunkach eksploatacji. Reklamacje dotyczące uszkodzeń mechanicznych powstałych przy transporcie i rozładunku obsługuje dystrybutor.

Przy zamówieniu przez formularz online należy zwrócić uwagę na trzy pola: liczbę sztuk, format (1200x2600x12,5 mm) i klasę (H2 z krawędzią PRO, nie H3, nie zwykła GKB). Pomylenie formatu 1200x2000 mm zamiast 1200x2600 mm to częsty błąd, który wychodzi dopiero przy rozładunku i wymaga ponownego zamówienia. Dlatego warto potwierdzić mailowo wymiary i liczbę sztuk przed wysyłką, zwłaszcza przy pierwszej transakcji z danym dostawcą.

Źródła danych i normy

Klasa odporności na wilgoć H2 oraz klasy H1, H3 zdefiniowane są w normie PN-EN 520 (Płyty gipsowo-kartonowe. Definicje, wymagania i metody badań). Parametry reakcji na ogień A2-s1, d0 klasyfikowane są wg PN-EN 13501-1. Wytrzymałość na zginanie płyt g-k określa norma PN-EN 520 wraz z metodą badania wg PN-EN 15283-1 dla płyt zbrojonych włóknem. Wymagania dotyczące klejów do glazury reguluje PN-EN 12004. Współczynnik μ (opór dyfuzyjny) mierzony jest wg PN-EN ISO 12572.

Karty techniczne płyt z krawędzią PRO publikowane są przez producentów pod adresami rigips.pl (informacje techniczne), knauf.pl (dokumentacja systemów suchej zabudowy) oraz norgips.com.pl (parametry płyt H2). Normy budowlane i ich pełne teksty dostępne są w repozytorium PKN na stronie pkn.pl.