Komora Dekompresyjna nad Kominkiem: Optymalna Wysokość od Sufitu w 2025 Roku

Zmagając się z potężną siłą gorąca bijącego od serca domu – kominka – niejednokrotnie zadajemy sobie fundamentalne pytanie: jak bezpiecznie obudować to źródło ciepła, zwłaszcza w newralgicznym miejscu, tuż pod stropem? Właśnie w tym kontekście pojawia się zagadnienie Komora dekompresyjna ile od sufitu powinna się znajdować lub jaka wysokość jest kluczowa dla bezpieczeństwa. Choć sama komora nie ma ściśle regulowanej wysokości *od* sufitu jako takiej, to krytyczne jest, by obszar odprowadzania gorącego powietrza, często zlokalizowany w jej dolnej części, znajdował się na wysokości 50 do 70 cm od sufitu dla optymalnego działania i ochrony konstrukcji.

• Czy Komora Dekompresyjna Jest Zawsze Potrzebna przy Kominku z Izolacją Sufitu?
• Alternatywne Rozwiązania Bez Komory Dekompresyjnej: Umiejscowienie Kratek Wentylacyjnych i Izolacja Sufitu
• Wymiary i Rodzaje Kratek Wentylacyjnych w Komorze Dekompresyjnej: Praktyczne Wskazówki

Pytanie o komorę dekompresyjną nad kominkiem, zwłaszcza gdy sufit jest już lub będzie intensywnie izolowany, to klasyczny dylemat w świecie systemów grzewczych. Wiecie co, wielu inwestorów staje przed tym wyborem, próbując znaleźć złoty środek między bezpieczeństwem, kosztami a… zdrowym rozsądkiem, by tak rzec.

Zacznijmy od podstaw: co właściwie robi komora dekompresyjna? Jej głównym zadaniem jest odseparowanie gorącej przestrzeni bezpośrednio nad czopuchem kominka od elementów konstrukcyjnych stropu i przestrzeni mieszkalnej powyżej. Działa trochę jak "poduszka" powietrzna, kumulując gorące powietrze, które następnie powinno być skierowane na zewnątrz poprzez kratki wylotowe.

Czy Komora Dekompresyjna Jest Zawsze Potrzebna przy Kominku z Izolacją Sufitu?

To pytanie często rodzi gorące dyskusje na forach i w rozmowach z fachowcami, zupełnie jak ciepło unoszące się z kominka. Scenariusz jest typowy: mamy piękny żeliwny wkład, planujemy obudowę z płyt termoizolacyjnych, a strop nad nim to niepalna Teriva. Izolacja sufitu specjalistycznymi płytami jest w planach, a nawet miejsce na komorę by się znalazło. Wtedy pojawia się myśl: po co sobie dokładać roboty?

Zobacz także: Sufity podwieszane Armstrong – cena robocizny 2025

Zrozumieć Naturę Ciepła Wokół Kominka

Promieniowanie i konwekcja to dwaj główni aktorzy w tej historii. Piec kominkowy emituje ogromne ilości ciepła, które unoszą się do góry. Bez odpowiednich rozwiązań, to gorące powietrze gromadziłoby się pod sufitem, prowadząc do przegrzewania i uszkodzeń materiałów budowlanych – nawet tych, które nominalnie uważa się za niepalne, jak beton czy wspomniana Teriva. Nadmierne skoki temperatury mogą powodować pękanie tynku czy farby.

Co więcej, niektóre elementy stropu Teriva, np. drobne spoiwa czy zbrojenie otoczone betonem, mogą reagować na ekstremalne i powtarzające się cykle grzania i chłodzenia. Nie chodzi tylko o zagrożenie pożarowe per se (choć przy elementach drewnianych to priorytet), ale o długoterminowe osłabienie struktury czy po prostu defekty estetyczne w postaci uporczywych pęknięć na suficie. Kto by tego chciał?

Aspekt Prawny kontra Dobra Praktyka

Często słyszymy, że przepisy budowlane nie wymagają wprost budowy komory dekompresyjnej w każdym przypadku. To prawda. Jak wynika z naszych ustaleń, np. w województwie podkarpackim, w przypadku stropu niepalnego betonowego, komora dekompresyjna nie jest *wymogiem* prawnym. Można by ją sobie "darować".

Zobacz także: Nowoczesne sufity podwieszane w salonie 2025: pomysły i realizacje

Ale czy brak wymogu oznacza, że powinniśmy rezygnować z dodatkowego zabezpieczenia? Pomyślcie o tym jak o pasach bezpieczeństwa – nie zawsze są konieczne do przeżycia krótkiej przejażdżki po mieście, ale ich używanie to po prostu mądra, powszechnie akceptowana praktyka. Podobnie jest z komorą dekompresyjną w przypadku kominka. Chroni ona nie tylko przed zapłonem (co jest kluczowe przy stropach palnych, jak drewno!), ale też przed problemami natury eksploatacyjnej.

Rola Stropu: Teriva czy Drewno?

Typ materiału, z którego zbudowany jest strop, ma fundamentalne znaczenie. Gdy mamy do czynienia ze stropem drewnianym lub zawierającym łatwopalne elementy, budowa komory dekompresyjnej staje się de facto nieodzownym elementem systemu bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Gorące powietrze i nagromadzone ciepło, bez komory odprowadzającej i izolującej, mogłyby doprowadzić do pirolizy drewna i jego samoistnego zapłonu po pewnym czasie. To scenariusz rodem z koszmaru.

W przypadku stropów niepalnych, takich jak beton czy Teriva, główne ryzyko nie polega na zapłonie, ale na wspomnianym już termicznym naprężeniu materiałów. Tutaj rola komory dekompresyjnej to głównie ochrona tynku i elementów wykończeniowych przed pękaniem, co w dłuższej perspektywie również wpływa na trwałość i estetykę instalacji. Województwo kujawsko-pomorskie, jak usłyszeliśmy, ma często praktykę wręcz zalecającą jej budowę niezależnie od typu stropu, traktując ją jako standard poprawnej sztuki budowlanej.

Bezpieczna Wysokość i Klucz Izolacji

Niezależnie od tego, czy komora dekompresyjna jest zbudowana, czy nie, absolutnie krytycznym wymogiem jest trwałe i skuteczne odizolowanie sufitu bezpośrednio nad paleniskiem. Oznacza to zastosowanie specjalistycznych materiałów termoizolacyjnych, które są odporne na wysokie temperatury i promieniowanie cieplne. Grubość tej izolacji nie powinna być symboliczna; często zaleca się warstwę o grubości co najmniej kilku centymetrów (np. 5-10 cm) z materiałów takich jak wermikulit czy płyty krzemianowo-wapniowe.

Komora dekompresyjna, gdy jest zbudowana, tworzy dodatkową, chronioną przestrzeń pomiędzy gorącym czopuchem a izolacją sufitu. Jej spód powinien być zaprojektowany tak, aby kumulować gorące powietrze i kierować je w stronę kratek wylotowych. To w obrębie komory, lub tuż poniżej jej spodu, montowane są te kluczowe kratki, o których mówiliśmy – kratki wywiewne powinny znajdować się na wysokości około 50-70 cm od sufitu, aby zapewnić efektywny ciąg konwekcyjny. Ta wysokość jest ważniejsza dla *funkcji* niż sama wysokość komory od sufitu.

Analiza Kosztów i Ryzyka

Budowa komory dekompresyjnej to dodatkowy koszt, zarówno materiałów (płyty termoizolacyjne, stelaż, kleje, siatki, tynk) jak i pracy. Szacunkowo, materiały do wykonania standardowej komory o wymiarach 1m x 1m x 0.5m mogą kosztować od kilkuset do ponad tysiąca złotych, plus robocizna (która często przewyższa koszt materiałów). Czy "sens jej budowania" istnieje nawet wtedy, gdy nie ma formalnego obowiązku?

Pomyślcie o tym tak: potencjalny koszt napraw pęknięć na suficie czy, co gorsza, walki z ukrytym zagrożeniem pożarowym w przypadku przegrzewania elementów stropu (nawet niepalnych na pierwszy rzut oka, ale reagujących na temperaturę, jak np. stropy typu Rector czy elementy betonowe w słabej klasie wytrzymałości) wielokrotnie przekracza koszt budowy komory. To inwestycja w spokój ducha i długowieczność instalacji.

Decyzja o budowie komory dekompresyjnej, nawet przy izolowanym suficie niepalnym, sprowadza się do oceny ryzyka i podejścia do bezpieczeństwa. Jeśli budżet na to pozwala i jest miejsce, jest to rozwiązanie, które z punktu widzenia dobrej praktyki instalacyjnej zawsze warto rozważyć. Daje dodatkową warstwę ochrony i ułatwia zarządzanie gorącym powietrzem. Ale jeśli już zdecydujemy się jej nie robić, nacisk na bezwzględną i trwałą izolację sufitu musi być absolutnie priorytetowy. To nie jest opcja – to wymóg.

Tak, więc, czy jest zawsze potrzebna? Formalnie – nie zawsze. Ale z punktu widzenia maksymalnego bezpieczeństwa i ochrony konstrukcji budynku, zwłaszcza w newralgicznym obszarze nad gorącym czopuchem, jest to rozwiązanie silnie rekomendowane przez specjalistów i często uznawane za standardowe, niezależnie od typu stropu, choć przy stropach palnych jej wykonanie staje się już raczej kategorią bezwzględnej konieczności.

Alternatywne Rozwiązania Bez Komory Dekompresyjnej: Umiejscowienie Kratek Wentylacyjnych i Izolacja Sufitu

Załóżmy, że po dokładnej analizie, konsultacjach i ocenie specyfiki naszego domu (np. posiadamy niepalny, solidny strop betonowy) decydujemy, że rezygnujemy z budowy pełnej komory dekompresyjnej. Czy to oznacza, że możemy odpuścić temat bezpieczeństwa termicznego górnych partii obudowy kominka? Absolutnie nie. Wymaga to wdrożenia pewnych rozwiązań alternatywnych, które skutecznie zarządzą gorącym powietrzem i ochronią konstrukcję, z naciskiem na dwie kluczowe kwestie: prawidłową izolację sufitu i optymalne umiejscowienie kratek wentylacyjnych.

Gorące Powietrze Musi Mieć Drogę Ucieczki

Główna zasada fizyki pozostaje niezmienna: ciepłe powietrze unosi się do góry. W obudowie kominkowej tworzy się przestrzeń (tzw. płaszcz kominka) wypełniona bardzo gorącym powietrzem, które nagrzewa się od wkładu i czopucha. To powietrze musi znaleźć ujście, aby uniknąć przegrzania systemu i efektywnie ogrzewać pomieszczenie. Bez komory dekompresyjnej, role kierowania tego powietrza przejmują bezpośrednio otwory i kratki wywiewne w górnej części obudowy.

Lokalizacja tych kratek staje się wtedy jeszcze bardziej krytyczna. Często spotyka się błędną praktykę montowania kratek wylotowych tuż przy samym suficie. Teoretycznie wydaje się to logiczne – ciepłe powietrze i tak tam dociera. W praktyce jednak, cyrkulacja powietrza tuż pod płaszczyzną stropu nie jest optymalna. Tworzy się tam warstwa zastoinowego, bardzo gorącego powietrza, które może w dalszym ciągu oddziaływać szkodliwie na strop, nawet jeśli jest izolowany, i co gorsza, ograniczać efektywność wypływu gorącego powietrza do pomieszczenia.

Kluczowa Wysokość Kratek Wylotowych

Zgodnie z zaleceniami, które pojawiały się w analizie danych, idealną pozycją dla kratek wywiewnych, gdy nie ma komory dekompresyjnej, jest wysokość około 50 do 70 cm od sufitu. Dlaczego akurat tyle? Ta odległość pozwala na utworzenie pewnej objętości cieplejszego powietrza poniżej kratek, co wspomaga naturalny "ciąg kominowy" (choć w kontekście wentylacji konwekcyjnej) i ułatwia jego płynne wyprowadzanie. Powietrze ma miejsce na uformowanie się i skierowanie ku otworom, zamiast tworzyć 'korek' cieplny przy samej górze.

To jest trochę jak z otwieraniem okien dla przewiewu – najlepiej działa, gdy są na różnych wysokościach i stronach, prawda? Podobnie z kominkiem. Otwory wentylacyjne muszą być umiejscowione w sposób, który wspiera ruch powietrza, a nie go blokuje. Położenie ich nieco niżej niż tuż przy suficie daje "paliwo" dla efektywnej konwekcji. Zresztą, nawet producenci systemów do zabudowy kominków, choć nie zawsze wprost narzucają komorę, pokazują na rysunkach kratki wywiewne nieco poniżej samego szczytu obudowy.

Strategia Wielu Kratek

Jeśli rezygnujemy z komory dekompresyjnej, która z definicji skupia gorące powietrze w jednej górnej strefie z wyjściami, warto rozważyć zastosowanie większej liczby kratek wylotowych. Zazwyczaj zaleca się montaż dwóch lub więcej kratek, najlepiej umiejscowionych na różnych stronach obudowy kominkowej (jeśli jest to możliwe konstrukcyjnie). Taka konfiguracja pozwala na lepszą poprzeczną cyrkulację powietrza w górnej części płaszcza i bardziej równomierne odprowadzanie ciepła.

Na przykład, jeśli obudowa ma szerokość 1 metra i głębokość 50 cm, zamiast jednej dużej kratki na froncie, można zastosować dwie mniejsze po bokach górnej części obudowy. To zwiększa powierzchnię wentylacyjną i redukuje punkty kumulacji gorąca. To prosta zasada, ale ma znaczący wpływ na wydajność i bezpieczeństwo.

Niezachwiana Rola Izolacji Sufitu

Jeśli decydujemy się na brak komory dekompresyjnej, izolacja sufitu nad kominkiem przestaje być tylko "dobrą praktyką" i staje się absolutnie kluczowym elementem ochronnym. Musi być wykonana z materiałów przeznaczonych do pracy w wysokich temperaturach (np. wspomniane płyty krzemianowo-wapniowe, wermikulit, specjalistyczna wełna mineralna o wysokiej gęstości i klasyfikacji temperaturowej do 1000°C) i to w sposób trwały. Chodzi o warstwę o odpowiedniej grubości, np. minimalnie 5-10 cm, montowaną w sposób eliminujący mostki termiczne.

Izolacja ta stanowi bezpośrednią barierę przed ciepłem promieniującym od czopucha i ciepłem konwekcyjnym gromadzącym się w górnej części obudowy. Bez komory, gorące powietrze z obudowy będzie bezpośrednio stykać się z izolowaną powierzchnią stropu zanim znajdzie ujście przez kratki. Jakość i skuteczność tej izolacji muszą być zatem najwyższe. Nie ma tu miejsca na półśrodki. Pomyślmy o tym jako o pancerzu dla stropu.

Montaż i Materiały Izolacyjne

Montaż izolacji na suficie nad kominkiem, w przypadku braku komory, wymaga precyzji. Zazwyczaj stosuje się specjalistyczne płyty termoizolacyjne, które docina się na wymiar i mocuje do stropu przy użyciu dedykowanych klejów wysokotemperaturowych i ewentualnie dodatkowo kołkami lub wkrętami. Ważne jest, aby wszystkie łączenia płyt były szczelne, często wzmacniane siatką zbrojącą i tynkiem wysokotemperaturowym, tworząc jednolitą, ognioodporną barierę. Niewielka szczelina może stać się punktem kumulacji gorąca.

Stosowane materiały, jak płyty krzemianowo-wapniowe, charakteryzują się nie tylko niską przewodnością cieplną, ale też są niepalne i stabilne w bardzo wysokich temperaturach. Ich cena może wahać się od około 50 do 150 zł za m², w zależności od grubości i producenta. Izolacja sufitu nad typowym kominkiem może wymagać kilku m², więc koszt materiału to zazwyczaj kilkaset złotych. Warto zainwestować w najlepsze dostępne materiały w tej lokalizacji, bo to klucz do bezpieczeństwa, jeśli decydujemy się pominąć komorę dekompresyjną.

Monitoring Temperatury

W systemach bez komory dekompresyjnej, choć rzadko praktykowane, warto rozważyć monitoring temperatury przy powierzchni stropu nad kominkiem. Proste czujniki temperatury (odporne na ciepło!) mogłyby dostarczyć cennych danych na temat skuteczności zastosowanej izolacji w realnych warunkach pracy kominka. Widziałem kilka takich "eksperymentalnych" instalacji i wnioski bywały różne – potwierdzały, że dobrze wykonana izolacja *może* wystarczyć, ale margines bezpieczeństwa jest mniejszy niż przy dodatkowej komorze.

Podsumowując ten rozdział: brak komory dekompresyjnej to nie pójście na łatwiznę bez konsekwencji. To wybór, który przenosi ciężar odpowiedzialności na inne elementy systemu: bezkompromisową izolację sufitu specjalistycznymi, wysokotemperaturowymi materiałami oraz staranne, przemyślane umiejscowienie kratek wentylacyjnych w obudowie na wysokości ok. 50-70 cm od sufitu. Jeśli te warunki są spełnione, można zbudować bezpieczną instalację nawet bez klasycznej komory, ale świadomość ryzyk i rygorystyczne przestrzeganie zasad są wtedy jeszcze ważniejsze.

Wymiary i Rodzaje Kratek Wentylacyjnych w Komorze Dekompresyjnej: Praktyczne Wskazówki

Skoro wiemy już, dlaczego komora dekompresyjna jest ważna i jakie są alternatywy, skupmy się na detalach wykonania, gdy zdecydujemy się na jej budowę. Serce systemu wymiany ciepła w górnej części obudowy kominkowej, szczególnie w komorze dekompresyjnej, stanowią otwory i kratki wentylacyjne. Ich prawidłowy dobór i montaż to absolutna podstawa efektywnej pracy całego systemu konwekcyjnego. Nie jest to miejsce na zgadywanie czy estetyczne kompromisy kosztem funkcjonalności.

Funkcjonowanie Komory i Rola Otworów

Przypomnijmy: komora dekompresyjna jest specjalnie ukształtowaną, wydzieloną przestrzenią w górnej części obudowy kominka. Jak wynikało z wcześniejszych analiz, często tworzy się ją przez wykonanie obniżonego sklepienia nad górną krawędzią wylotowych otworów wentylacyjnych. To sklepienie lub "dach" komory ma kluczowe zadanie: skierować gorące powietrze znad czopucha w stronę otworów wylotowych. Działa jak lejek termiczny.

Taki kształt zapobiega powstawaniu niechcianych zastoin gorącego powietrza w samym szczycie obudowy, tuż pod stropem. Cała idea polega na tym, aby zgromadzone gorące powietrze miało jedną, wyraźnie zdefiniowaną drogę ucieczki do przestrzeni mieszkalnej, napędzaną naturalną konwekcją. Otwory, w których następnie montujemy kratki, są wrotami, przez które ta energia cieplna trafia do naszego salonu.

Minimalna Powierzchnia Otworów – Biblia Instalatora

Najczęstszym i najpoważniejszym błędem popełnianym podczas budowy obudowy kominkowej, który bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo i efektywność, jest dobranie zbyt małej powierzchni otworów wentylacyjnych. To prosta droga do przegrzania wkładu kominkowego, skrócenia jego żywotności, a co gorsza, do uszkodzenia obudowy (pękania, przebarwienia płyt termoizolacyjnych) i wspomnianych wcześniej problemów z tynkiem czy sufitem. A efekty grzewcze? Cóż, będą słabe, bo ciepło zostanie uwięzione w obudowie zamiast trafić do pomieszczenia.

Skąd wiedzieć, jaka powierzchnia jest "właściwa"? Odpowiedź jest prosta i bezdyskusyjna: minimalna, sumaryczna powierzchnia otworów wentylacyjnych (zarówno wlotowych, umieszczonych w dolnej części obudowy, jak i wylotowych, w górnej) jest podana w instrukcji montażu paleniska. To producent wkładu, który zna jego parametry pracy, nominalną moc cieplną i temperaturę spalin, określa, ile "powietrza" musi przepłynąć przez płaszcz, aby system pracował poprawnie. Ignorowanie tego zalecenia to strzał w kolano.

Przykładowo, dla wkładu o mocy nominalnej 10-12 kW, producent może zalecać minimalną sumaryczną powierzchnię wlotu powietrza ok. 800-1000 cm², a wylotu (gorącego powietrza) ok. 1000-1200 cm². Pamiętajmy, że to jest powierzchnia *netto*, czyli efektywny prześwit dla powietrza, a nie wymiary zewnętrzne kratki. Kratki, nawet te o dużej powierzchni zewnętrznej (np. 17x49 cm), mają żaluzje lub siatki, które redukują efektywną powierzchnię przepływu (tzw. net free area - NFA). Zawsze sprawdzajmy parametr NFA podany przez producenta kratki!

Dopiero znając wymaganą przez producenta wkładu sumaryczną powierzchnię wylotową (np. 1000 cm²) i parametr NFA konkretnej kratki, którą chcemy zastosować, możemy dobrać ich liczbę i rozmiar. Jeśli kratka 17x17 cm ma NFA wynoszące 150 cm², będziemy potrzebować co najmniej 1000 cm² / 150 cm² ≈ 6.67 kratek. Czyli musimy zamontować minimum 7 takich kratek w komorze dekompresyjnej, rozkładając je optymalnie.

Wykres powyżej pokazuje jedynie orientacyjne wartości minimalnych powierzchni wylotowych dla różnych mocy wkładów. Pamiętajcie, to tylko przykład! Zawsze, ale to zawsze należy kierować się zaleceniami konkretnego producenta paleniska, które kupiliście. Moje doświadczenia pokazują, że te wartości mogą się różnić nawet o 20-30% między producentami dla tej samej mocy nominalnej, ze względu na różnice w konstrukcji wkładu.

Rodzaje Kratek Wentylacyjnych

Kratki wentylacyjne dostępne są w niezliczonych wariantach, różniących się materiałem, kształtem, kolorem, stylem i funkcjonalnością. Najpopularniejsze są kratki stalowe (malowane proszkowo na różne kolory), mosiężne (często polerowane lub patynowane) oraz żeliwne (rzadziej stosowane w systemach konwekcyjnych, raczej jako elementy dekoracyjne). Estetyka jest oczywiście ważna – kratki są widoczną częścią obudowy – ale funkcjonalność, czyli wspomniana powierzchnia otworów wentylacyjnych, musi być priorytetem.

Mamy do wyboru kratki stałe (z niezmiennymi żaluzjami lub siatką) oraz kratki regulowane (z ruchomymi lamelami, pozwalającymi sterować przepływem powietrza). W komorze dekompresyjnej, gdzie chcemy zapewnić swobodny wypływ gorącego powietrza, kratki stałe są zazwyczaj wystarczające i mniej awaryjne. Kratki regulowane mogą być przydatne w dolnej części obudowy (otwory wlotowe zimnego powietrza) do pewnej kontroli nad temperaturą w pomieszczeniu, ale w górnej partii celem jest maksymalne i niezakłócone odprowadzanie ciepła.

Istnieją również tzw. kratki bezramkowe lub tunelowe, które po montażu dają efekt otworu w ścianie, minimalizując widoczność samej kratki. Są estetycznie dyskretne, ale ważne, by i w ich przypadku sprawdzić realną powierzchnię przepływu powietrza. Nierzadko, choć wizualnie atrakcyjne, mogą oferować mniejszą efektywność wentylacyjną na cm² powierzchni zewnętrznej w porównaniu do kratek tradycyjnych.

Montaż Kratek w Komorze

Kratki montuje się w otworach wykonanych w obudowie (czy to w dolnej krawędzi komory dekompresyjnej, czy bezpośrednio w górnej części obudowy, gdy komory nie ma). Otwory powinny być wykonane precyzyjnie, na wymiar ramy montażowej kratki. Ramki kratek zazwyczaj wsuwa się do otworów i mocuje do płyty obudowy za pomocą dedykowanych uchwytów lub wkrętów.

Krytycznym etapem montażu jest uszczelnienie połączenia ramki kratki z obudową. Powinno się używać do tego materiałów wysokotemperaturowych – specjalistycznych kitów, taśm lub klejów, które są odporne na ciepło i nie wydzielają szkodliwych oparów. Szczelność jest ważna, aby gorące powietrze z komory nie "uciekało" w niekontrolowany sposób w przestrzeń za obudową lub w miejsca, gdzie mogłoby negatywnie wpływać na konstrukcję budynku.

Kratki wylotowe z komory dekompresyjnej powinny znajdować się na wysokości tych wspomnianych 50-70 cm od sufitu. To kluczowe dla ich efektywności. Nawet idealnie dobrana kratka nie spełni swojej funkcji, jeśli zostanie zamontowana za nisko (gorące powietrze zgromadzi się nad nią) lub za wysoko, tuż pod sufitem (problem z zastojami). Pozycjonowanie ma znaczenie, a komora dekompresyjna pomaga w ukształtowaniu przestrzeni tak, aby powietrze *trafiało* w docelowe miejsca montażu kratek.

Konsekwencje Błędów

Błędy w doborze lub montażu kratek wentylacyjnych to proszenie się o kłopoty. Zbyt małe kratki wywiewne lub te o niedostatecznej powierzchni efektywnej spowodują wzrost temperatury w płaszczu kominka ponad bezpieczne granice. Efekt? Jak pisał producent: przegrzanie paleniska i efekty grzewcze będą słabe. Ale to nie wszystko. Mogą pojawić się przebarwienia płyt obudowy, uszkodzenie materiałów izolacyjnych, pękanie tynków w górnej części obudowy, a nawet, w skrajnych przypadkach, deformacja elementów wkładu kominkowego.

Za mała wentylacja to często również problem z szybszym brudzeniem się szyby, ponieważ przepływ powietrza odpowiedzialny za "kurtynę powietrzną" jest zaburzony. To taka "wisienka na torcie" problemów. Warto poświęcić czas na precyzyjny dobór i montaż kratek, sprawdzając ich rzeczywistą powierzchnię wentylacyjną (NFA) i bezwzględnie stosując się do wytycznych producenta wkładu kominkowego. To jeden z tych detali, które decydują o tym, czy kominek będzie źródłem radości, czy nieustających problemów. Nie grajcie va banque z gorącym powietrzem – dajcie mu swobodną drogę.