Idealna ściana po gładzi: Norma i odbiór

Redakcja 2025-03-13 07:33 / Aktualizacja: 2025-08-06 18:30:25 | Udostępnij:

Zastanawiasz się, jak powinna wyglądać idealna ściana po gładzi? Czy ta idealna gładkość to tylko marzenie, czy realny standard, którego powinieneś wymagać? A może masz obawy, czy jakość ściany po gładzi zależy tylko od umiejętności wykonawcy, czy też istnieją konkretne normy, które ją definiują? Czy różnica między tynkiem maszynowym a finalną gładzią jest tak znacząca, jak się mówi, i czy warto w ogóle inwestować w dodatkowe wygładzenie? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziesz poniżej.

Jak powinna wyglądać ściana po gładzi
Kryterium oceny Stan idealny (wg normy) Typowe problemy
Płaskość powierzchni Odchyłki nie większe niż 3 mm na 2 metry bieżące Falowanie, wgłębienia, wypukłości
Gładkość Jednolita, bez widocznych śladów narzędzi, zarysowań, pęcherzy Ślady po kielni, zatarcia, grudki, drobne nierówności
Czystość Brak plam, zacieków, zabrudzeń budowlanych Zacieki z wody, plamy po materiałach, kurz
Brak uszkodzeń Brak pęknięć, odprysków, uszkodzeń mechanicznych Drobne pęknięcia, wyszczerbienia
Oświetlenie przy odbiorze Światło rozproszone, z odległości 1-2 metrów Światło kierunkowe, z bliska, uwypuklające niedoskonałości

Wielu inwestorów staje przed dylematemczy gładź na sprzedaż jest kluczowa, czy to jedynie dodatkowy wydatek? Jak się okazuje, jakość wykończenia ścian po gładzi to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim zgodności z określonymi standardami, czego często nie jesteśmy świadomi, póki nie staniemy przed aktem odbioru. Zrozumienie tych kryteriów, zwłaszcza w kontekście norm budowlanych, jak PN-EN, jest kluczowe, aby uniknąć rozczarowania i zagwarantować sobie, że otrzymujemy produkt zgodny z naszymi oczekiwaniami, a przede wszystkim zgodny z zasadami sztuki budowlanej. Dlatego zanim zaczniemy, przyjrzyjmy się bliżej, co faktycznie oznacza "dobrze wykonana gładź".

Odbiór gładziWymagania normy PN-EN

W świecie wykończenia wnętrz, gdzie idealnie gładka ściana jest często celem samym w sobie, norma PN-EN stanowi swoisty kompas. Określa ona fundamentalne zasady dotyczące wykonywania i wymagań technicznych dla tynków gipsowych, nakładanych mechanicznie, ale jej zapisy w dużej mierze przekładają się na ocenę jakości również prac gładziarskich. Kluczowe jest zrozumienie, że gładź jest dodatkową warstwą, której nadrzędnym celem jest wyrównanie powierzchni tynku, przygotowując ją pod malowanie, tapetowanie czy inne rodzaje wykończenia. Bez tej warstwy, nawet najlepszy tynk maszynowy, nie zapewni nam oczekiwanej jakości powierzchni.

Zgodnie z polskimi i europejskimi normami, odbiór gładzi powinien być przeprowadzany w odpowiednich warunkach oświetleniowych. Chodzi o światło rozproszone, padające z odległości około 1-2 metrów, które pozwala ocenić ogólną płaszczyznę bez uwypuklania mikroskopijnych nierówności, które są nieuniknione w tego typu pracach. Światło skierowane, np. z mocnej lampy postawionej tuż przy ścianie, może stworzyć fałszywe wrażenie niedociągnięć tam, gdzie ich obiektywnie nie ma, wprowadzając niepotrzebny niepokój.

Jeśli jednak w specyfikacji odbioru robót, sporządzonej przez zamawiającego, znajdują się dodatkowe, pisemne ustalenia dotyczące kontroli powierzchni przy świetle kierunkowym lub innych specyficznych metodach oceny, to właśnie te ustalenia mają priorytet. Norma stanowi bazę, ale indywidualne wymagania klienta, jasno określone w umowie, mogą ją modyfikować. Bez takich dodatkowych postanowień, standardem pozostaje odbiór przy świetle rozproszonym.

Warto też pamiętać o różnicy między tynkiem maszynowym, często określanym jako III kategoria wykończenia, a finalną gładzią. Tynki cienkowarstwowe, takie jak C6 i C7, same w sobie nie są traktowane jako warstwa wykończeniowa, lecz jako podkład. Gładź jest tym, co faktycznie szlifujemy i przygotowujemy pod finalne malowanie, nadając ścianie niepowtarzalną gładkość.

Kryteria oceny jakości gładzi szpachlowej

Patrząc na ścianę po gładzi, większość z nas kieruje się pierwszym wrażeniem czy jest gładka i czy dobrze wygląda. Jednak prawdziwa ocena jakości gładzi szpachlowej opiera się na kilku konkretnych kryteriach, które pomagają odróżnić pracę wykonaną z dbałością o detale od tej, która pozostawia wiele do życzenia. Kluczowe jest tutaj zrozumienie, czego możemy oczekiwać od profesjonalnego wykonawcy i jak sprawdzić, czy jego dzieło odpowiada normom i naszym potrzebom.

Przede wszystkim, powierzchnia gładzi musi być jednolita. Szukamy braku widocznych przejść między kolejnymi warstwami, żadnych smug, zacieków czy śladów po narzędziach, które mogłyby być widoczne nawet po pomalowaniu. Jeśli podczas inspekcji, nawet przy normalnym dziennym świetle, dostrzegamy nierówności, wgłębienia lub wypukłości, to znak, że coś poszło nie tak. Jak mówi stare porzekadło, diabeł tkwi w szczegółach, a w przypadku gładzi te szczegóły są kluczowe.

Kolejnym ważnym aspektem jest brak uszkodzeń mechanicznych. Pamiętajmy, że gładź jest materiałem stosunkowo kruchym, Dlatego też powinna być wolna od pęknięć, odprysków czy zadrapań. Nawet drobne uszkodzenia mogą świadczyć o błędach podczas nakładania lub wysychania, a w konsekwencji mogą prowadzić do problemów estetycznych w przyszłości, na przykład poprzez miejscowe pękanie farby po malowaniu.

Gdy przyjrzymy się z bliska, będziemy szukać śladów zacierania czy śladów po gąbce, które nie powinny być widoczne na idealnie wykończonej powierzchni. Odbiór gładzi to nie tylko patrzenie, ale i dotykanie powierzchnia powinna być idealnie gładka w dotyku, bez żadnych chropowatości czy grudek. To właśnie te drobne niedoskonałości, często niewidoczne pod malowaniem, potrafią zepsuć efekt końcowy i sprawić, że nawet najładniejszy kolor będzie wyglądał przeciętnie.

Gładź po nałożeniuBez wad i uszkodzeń

Ściana po nałożeniu gładzi powinna być jak płótno mistrza gładka, czysta i wolna od wszelkich niedoskonałości, które mogłyby burzyć wizualną harmonię. To moment, w którym gruntowna praca wykonawcy powinna być widoczna w każdym calu. W praktyce jednak, jak to często bywa w budownictwie, stan końcowy potrafi zaskoczyć, i to niekoniecznie pozytywnie. Dlatego kluczowe jest, aby wiedzieć, czego dokładnie szukać podczas odbioru prac.

Absolutnie podstawowym wymogiem jest brak widocznych uszkodzeń mechanicznych. Mowa tu o pęknięciach, wyszczerbieniach, zadrapaniach czy odpryskach. Nawet niewielkie naruszenie ciągłości warstwy gładzi jest niedopuszczalne, gdyż może świadczyć o błędach podczas aplikacji, a nawet świadczyć o osiadaniu budynku lub innych procesach termo-kurczliwych, które będą widoczne w przyszłości. Stara zasada mówi, że lepiej zapobiegać niż leczyć, a w przypadku ścian dotyczy to również ich integralności.

Kolejnym istotnym czynnikiem jest brak różnego rodzaju defektów powierzchniowych. Nie tylko tych widocznych gołym okiem, ale również tych, które można wyczuć pod palcami. Drobne nierówności, grudki, ślady po narzędziach, czy co gorsza, pęcherze powietrza pod gładzią wszystko to obniża jakość wykonania. Nawet pod warstwą farby, ukryte w ten sposób defekty mogą z czasem zacząć się ujawniać, psocąc nam zamysł estetyczny.

Czystość powierzchni to także niezwykle ważny element. Brak zacieków, plam, śladów po materiałach budowlanych to wszystko powinno być standardem. Nawet jeśli wykonawca obiecuje, że drobne zabrudzenia znikną pod farbą, to właśnie taka dbałość o detale świadczy o jego profesjonalizmie. Pamiętajmy, że przygotowanie ścian pod malowanie to proces, który zaczyna się od idealnie czystego podłoża.

Odchyłki płaszczyzn w gładziach

Gdy mówimy o idealnie płaskiej ścianie, często wyobrażamy sobie powierzchnię jak lustro, wolną od jakichkolwiek załamań czy nierówności. Jednak rzeczywistość budowlana jest nieco bardziej złożona. Nawet w najlepszych pracach wykonawców, pewne minimalne odchyłki płaszczyzn są dopuszczalne i wpisane w standardy budowlane. Kluczowe jest zrozumienie, jakie są te granice tolerancji, aby móc świadomie ocenić jakość wykonania.

Zgodnie z normami, dopuszczalna odchyłka płaszczyzny ściany po nałożeniu gładzi wynosi zazwyczaj nie więcej niż 3 milimetry na całej długości mierzonej na odcinku 2 metrów bieżących. Oznacza to, że ściana może być lekko falista, ale te fale nie powinny przekraczać tej wartości. To właśnie ta norma jest często punktem spornym, ponieważ jej interpretacja może się różnić w zależności od zastosowanych narzędzi pomiarowych.

W praktyce, ocena odchyłek płaszczyzn powinna być przeprowadzana w sposób obiektywny, najlepiej z użyciem długiego łaty lub poziomicy, która pozwoli na szybkie wykrycie potencjalnych nierówności. Ważne jest, aby sprawdzać płaszczyznę w różnych miejscach, zwracając uwagę zarówno na pion, jak i na poziomy. Pamiętajmy, że nawet niewielkie odchyłki mogą być widoczne po nałożeniu farby, zwłaszcza tej o wysokim połysku.

W przypadku odbioru prac, warto zwrócić uwagę, czy wykonawca stosuje się do tych zasad. Jeśli ściany mimo pozornie gładkiej powierzchni odznaczają się znacznymi odchyłkami, może to w przyszłości wpłynąć na sposób ułożenia mebli, zawieszenia obrazów czy nawet montażu drzwi. Dlatego też, te pozornie techniczne wymagania mają realne przełożenie na funkcjonalność i estetykę całego wnętrza.

Warto też pamiętać, że odbiór prac wykończeniowych zawsze powinien odbywać się w sposób metodyczny. Pomoże to zapobiec potencjalnym sporom i zapewni, że efekt końcowy będzie zgodny z oczekiwaniami, a jego trwałość co najmniej zadowalająca.

Światło rozproszone przy odbiorze gładzi

To, w jakim świetle dokonujemy odbioru gładzi, ma fundamentalne znaczenie dla oceny jej jakości. Często spotykamy się z opinią, że najważniejsze jest, aby „po malowaniu było ładnie”, ale prawda jest taka, że odpowiednie oświetlenie podczas kontroli pozwala wyłapać problemy, zanim jeszcze farba znajdzie się na ścianie. Używanie światła rozproszonego to nie kaprys artysty, lecz budowlana sztuka dla sztuki, mająca praktyczne zastosowanie.

Norma PN-EN w tej kwestii jest dość precyzyjna odbiór powierzchni po gładzi powinien być dokonywany przy świetle rozproszonym, padającym z odległości około 1 do 2 metrów od powierzchni ściany. Oznacza to, że światło powinno być umieszczone za osobą odbierającą, dzięki czemu wszystkie nierówności, nierównomierne zagipsowania czy drobne niedoróbki są dobrze widoczne, a nie ukryte w cieniach.

Dlaczego takie oświetlenie jest tak ważne? Światło bezpośrednie, mocno skierowane na ścianę, potrafi uwypuklić nawet najdrobniejsze niedoskonałości, które przy naturalnym świetle byłyby zupełnie niewidoczne. To trochę jak oglądanie skóry pod mikroskopem czasami widzimy rzeczy problematyczne, które w realnym życiu nie sprawiają nam kłopotu. W budownictwie jednak, chcemy wiedzieć o tych problemach wcześniej.

Z drugiej strony, całkowity brak dobrego oświetlenia podczas odbioru to jak zakup kota w worku. Jeśli kontrolujemy powierzchnię w półmroku, możemy przegapić ewidentne wady, które po pomalowaniu będą szpecić całe pomieszczenie. Dlatego warto zadbać o to, by podczas odbioru pracy, w pomieszczeniu było dostępne dobre, równomierne światło.

Jeśli w specyfikacji odbioru robót, którą przedstawił zamawiający, pojawią się zapisy o specyficznych wymaganiach dotyczących oświetlenia, np. użyciu lamp o dużej mocy i kierunkowego światła, to właśnie te zapisy należy traktować priorytetowo. Jednak bez takich indywidualnych ustaleń, domyślnym podejściem jest stosowanie się do ogólnych norm dotyczących światła rozproszonego.

Ściany po tynku maszynowymPrzygotowanie do gładzi

Tynk maszynowy, często spotykany w nowych mieszkaniach od dewelopera, stanowi bazę, która sama w sobie nie jest jeszcze wykończeniem ścian. Choć jest równy i stanowi solidną powierzchnię, to do uzyskania efektu idealnie gładkiej ściany pod malowanie, potrzebny jest kolejny etap nałożenie gładzi. Proces ten, choć wydaje się prosty, wymaga odpowiedniego przygotowania, które jest kluczem do sukcesu.

Pierwszym krokiem jest ocena stanu samego tynku maszynowego. Czy jest dobrze związany, czy nie ma na nim widocznych pęknięć lub uszkodzeń mechanicznych? Jeśli tynk jest wilgotny, należy odczekać, aż całkowicie wyschnie. Zazwyczaj trwa to kilka, a nawet kilkanaście dni, w zależności od grubości warstwy i warunków atmosferycznych. Pośpiech w tym przypadku jest złym doradcą, ponieważ nałożenie gładzi na niedostatecznie wyschnięty tynk może prowadzić do późniejszych problemów.

Kolejnym ważnym etapem jest gruntowanie powierzchni. Gruntowanie ścian przed nałożeniem gładzi cementowo-wapiennych lub gipsowych jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniej przyczepności kolejnych warstw. Dobrze dobrany grunt penetruje podłoże, wzmacnia je i wyrównuje jego nasiąkliwość, co zapobiega zbyt szybkiemu odciąganiu wody z zaprawy gładziowej. W przypadku tynków maszynowych, najczęściej stosuje się grunty kwarcowe lub akrylowe, które tworzą na powierzchni lekko chropowatą warstwę, ułatwiającą aplikację.

Po zagruntowaniu, kolej na dokładne oczyszczenie powierzchni z kurzu i luźnych cząsteczek. Nawet niewielka ilość pyłu może negatywnie wpłynąć na przyczepność gładzi. Należy zwrócić uwagę na wszystkie zakamarki, narożniki i miejsca trudnodostępne. Zastosowanie odkurzacza przemysłowego może być tutaj nieocenioną pomocą.

Czasami, w przypadku bardziej porowatych tynków lub gdy chcemy zapewnić sobie dodatkową pewność, można zastosować specjalne podkłady wzmacniające lub betonozę. Ten ostatni, tworzący mocną, chropowatą powłokę, jest szczególnie polecany do tynków cementowo-wapiennych przed nałożeniem na nie gładziej gipsowej, która zazwyczaj ma mniejszą przyczepność do tak gładkich podłoży. To takie małe triki, które znacząco wpływają na końcowy efekt i trwałość.

Różnica między tynkiem a gładzią

Wielu ludzi, zwłaszcza tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z remontem czy budową, myli tynk z gładzią. Choć oba materiały służą do wyrównywania ścian, ich rola, właściwości i sposób aplikacji są diametralnie różne. Zrozumienie tej różnicy jest kluczowe, aby uniknąć błędów i zapewnić sobie idealne wykończenie wnętrz, bez zbędnych kosztów i frustracji.

Tynk, zwłaszcza ten maszynowy, stanowi pierwszą warstwę wykończeniową nałożoną na mury konstrukcyjne. Jego głównym celem jest wyrównanie niedoskonałości ścian, ochrona przed czynnikami zewnętrznymi, a także przygotowanie podłoża pod dalsze prace. Tynk jest zazwyczaj grubszy i ma bardziej "szorstką" fakturę, a jego powierzchnia nie musi być idealnie gładka z reguły jest to tzw. III lub nawet II kategoria wykończenia wnętrz.

Gładź natomiast jest tym elementem, który nadaje ścianie ostateczny, idealnie gładki charakter. Nakłada się ją zazwyczaj na już wyschnięty i zagruntowany tynk, tworząc cienką warstwę, która niweluje wszelkie drobne nierówności. Materiał ten jest znacznie drobniejszy i bardziej plastyczny od tynku, dzięki czemu można go szlifować do uzyskania niemal lustrzanej powierzchni. To właśnie gładź przygotowuje ścianę do malowania, tapetowania czy zastosowania innych rodzajów okładzin.

Myśląc o tym, jak to działa, można porównać to do pracy rzeźbiarza. Tynk to surowy blok kamienia, który nadaje ogólny kształt, a gładź to delikatne dłuto i papier ścierny, które dopracowują szczegóły, nadając dziełu ostateczny, gładki wygląd. Bez pierwszego etapu, czyli tynkowania, nie mielibyśmy solidnej podstawy, a bez drugiego, czyli gładzi, nigdy nie osiągnęlibyśmy tej perfekcyjnej, gładkiej powierzchni, którą chcemy podziwiać.

Różnica w grubości warstw również jest znacząca. Tynk maszynowy może mieć grubość od kilku milimetrów do nawet kilku centymetrów, podczas gdy gładź zazwyczaj nakłada się warstwami o grubości od ułamka milimetra do maksymalnie kilku milimetrów. Ta drobna, ale istotna różnica w grubości i właściwościach materiałów przesądza o tym, jakie efekty możemy osiągnąć na etapie wykończenia.

Prawidłowe etapy nakładania gładzi

Nakładanie gładzi to proces wieloetapowy, który, by przynieść oczekiwany, perfekcyjny efekt, wymaga nie tylko doświadczenia, ale i ścisłego przestrzegania pewnej kolejności działań. Odpowiednie przygotowanie podłoża, właściwa aplikacja kolejnych warstw, a na końcu szlifowanie to wszystko składa się na sukces. Zapomnienie o którymkolwiek z tych kroków może skończyć się rozczarowaniem i koniecznością powtarzania pracy.

Pierwszym i absolutnie kluczowym etapem jest odpowiednie przygotowanie podłoża. Jak już wspominaliśmy, ściana, na którą będziemy nakładać gładź, musi być czysta, sucha i wolna od luźnych elementów. Po usunięciu kurzu i pyłu, niezbędne jest zagruntowanie powierzchni. Dobór odpowiedniego gruntu czy to kwarcowego, akrylowego, czy specjalnego podkładu poprawiającego przyczepność jest tutaj równie ważny, co sama gładź.

Następnie przechodzimy do aplikacji pierwszej warstwy gładzi. Gładź nakłada się przy pomocy pac stalowych, najlepiej nierdzewnych, lub też specjalistycznych agregatów do maszynowego nakładania. Grubość pierwszej warstwy powinna być niewielka, zazwyczaj nie przekracza 1-2 mm. Jej zadaniem jest przede wszystkim wyrównanie ewentualnych drobnych nierówności i przygotowanie podłoża do drugiej, zazwyczaj finalnej warstwy. Ważne, aby pracować równomiernie, bez pozostawiania narzutów.

Po wyschnięciu pierwszej warstwy (czas schnięcia zależy od wilgotności i temperatury pomieszczenia, zazwyczaj od kilku do kilkunastu godzin), przystępujemy do aplikacji warstwy drugiej. Ta warstwa jest zazwyczaj cieńsza, "ciągnięta" na tzw. ostro, czyli z niewielką ilością materiału, która ma za zadanie uzupełnić ewentualne niedociągnięcia pierwszej warstwy i stworzyć idealnie gładką powierzchnię. Jest to etap, który wymaga największej precyzji i wprawy.

Po całkowitym wyschnięciu drugiej warstwy (które może potrwać nawet 24 godziny), przychodzi czas na szlifowanie. Używamy do tego papieru ściernego o odpowiedniej gradacji lub specjalnych maszyn szlifujących. Należy szlifować równomiernie, z wyczuciem, aby nie usunąć zbyt wiele materiału i nie stworzyć nowych nierówności. Po szlifowaniu niezbędne jest ponowne oczyszczenie ściany z pyłu. Dopiero po tych wszystkich etapach ściana jest gotowa do malowania.

Gładź ręczna vs. maszynowaJak ocenić efekt?

Wybór metody nakładania gładzi tradycyjną ręczną, czy nowoczesną maszynową to często spory dylemat, zwłaszcza gdy zależy nam na doskonałym wykończeniu. Oba podejścia mają swoje zalety i wady, a co najważniejsze, każdy z nich może dać równie satysfakcjonujący efekt, pod warunkiem że jest wykonany z odpowiednią starannością. Kluczem do oceny jest nie tyle metoda, co finalny rezultat.

Gładź nakładana ręcznie, przez doświadczonego fachowca, przy użyciu odpowiednich narzędzi takich jak paca stalowa czy kielnia, może osiągnąć niemal perfekcyjną gładkość. Praca ręczna pozwala na większą kontrolę nad każdym ruchem, precyzyjne dociskanie materiału i dokładne wykończenie narożników i detali. Jest to jednak proces zdecydowanie bardziej czasochłonny i wymagający, często też droższy w przeliczeniu na metry kwadratowe.

Gładź maszynowa, aplikowana za pomocą agregatu tynkarskiego z dedykowaną dyszą, charakteryzuje się szybkością wykonania i równomiernością nałożenia. Maszyna jest w stanie rozprowadzić materiał cienką, jednorodną warstwą na dużej powierzchni, co znacznie skraca czas pracy. Jednakże, aby efekt był zadowalający, maszyna musi być odpowiednio skalibrowana, a operator musi posiadać odpowiednie umiejętności, aby sterować strumieniem materiału.

Oceniając efekt, niezależnie od metody, powinniśmy kierować się tymi samymi kryteriami. Czy powierzchnia jest idealnie gładka w dotyku? Czy nie ma widocznych śladów po narzędziach, smug, pęcherzy czy innych niedoskonałości? Czy ściany są równe, a linie proste trzymają się pionu i poziomu? Czy nie ma ubytków materiału na krawędziach lub narożnikach?

W obu przypadkach kluczowa jest oczywiście jakość samej gładzi i jej dokładne wyschnięcie przed dalszymi pracami. Niezależnie od tego, czy praca została wykonana ręcznie, czy maszynowo, jeśli końcowy rezultat spełnia nasze oczekiwania estetyczne i jest zgodny z normami, to znaczy, że wykonawca dobrze wywiązał się ze swojego zadania. Warto pamiętać, że piękna, gładka ściana to efekt synergii między umiejętnościami wykonawcy a właściwie dobranym materiałem i metodą aplikacji.

W przypadku wątpliwości, zawsze warto poprosić wykonawcę o pokazanie próbek wykonanych prac lub referencji. To pozwoli nam ocenić jego styl pracy i jakość, jeszcze zanim zdecydujemy się na powierzenie mu naszego zlecenia, niezależnie od tego, czy będzie to praca wykonywana ręcznie, czy maszynowo.

Q&AJak powinna wyglądać ściana po gładzi

  • Co to jest gładź i jaka jest jej podstawowa funkcja?

    Gładź to dodatkowa warstwa nakładana na tynk, której główną funkcją jest wyrównanie powierzchni ścian i sufitów, aby uzyskać lepszą jakośćowo strukturę. Może być nakładana ręcznie lub maszynowo.

  • Jakie normy określają wymagania dotyczące odbioru gładzi szpachlowych?

    Odbiór gładzi szpachlowych powinien być dokonywany według normy budowlanej PN-EN „gipsowe wykonywane mechanicznie wykonywania i wymagania techniczne”. Dawniej rozróżniano kategorię IV tynków trójwarstwowych, które po nałożeniu gładzi, powinny posiadać powierzchnię równą i bardzo gładką.

  • W jakich warunkach należy dokonywać oceny jakości powierzchni gładzi?

    Kontrola powierzchni gładzi powinna być wykonywana z odległości 1-2 metrów, w świetle rozproszonym. Światło powinno padać zza osoby kontrolującej powierzchnię, a nie bezpośrednio na nią. Wymagania dotyczące odbioru powierzchni przy świetle kierunkowym z lamp o dużej mocy powinny być zdefiniowane w specyfikacji odbioru robót.

  • Jakie wady nie są dopuszczalne na powierzchni gładzi przy odbiorze?

    Na powierzchni gładzi nie dopuszcza się uskoków, pęcherzy, śladów zacierania, rys oraz uszkodzeń mechanicznych. Odchyłki płaszczyzn są dopuszczalne w określonym zakresie, zgodnym z normami, chyba że specyfikacja odbioru robót stanowi inaczej.